Συννεφιασμένη Κυριακή

Η Ελλάδα που γνώρισα στα εφηβικά μου χρόνια, ήταν μια χώρα φτωχή.
Πολύ φτωχή, όχι εξιδανικευμένα, όπως μπορεί να φαίνεται σε κάποιους ένα τέτοιο πισωγύρισμα, αλλά μίζερα, όπως μπορεί να οριστεί η ζωή σε αυτό το σύστημα αξιών, όπου επιλέξαμε να ζούμε.
Στην δεύτερη και τρίτη δεκαετία της ζωής ενός ανθρώπου, το αυτοκίνητο, ήταν όνειρο, η διασκέδαση, Σαββατιάτικη ιστορία.
Και τα αγαθά, γενικώς, περιορισμένα.
Εκπαίδευση; Μέτρια, αλλά κάπως καλύτερη, όχι όμως και σπουδαία πράγματα. Ειδικά στην δευτεροβάθμια παιδεία.
Συνεπώς και η μόρφωση περιορισμένη.
Το όνειρο πολλών, αν και οι μισθοί ήταν χαμηλοί, μια θέση στο Δημόσιο, σταθερή δουλειά με άδεια μεγάλη και εξασφαλισμένη σύνταξη.
Υπήρχε αυξημένη πολιτική συνέιδηση,λόγω του προηγούμενου, ανώμαλου καθεστώτως, την οποία επιμελώς, υποδαύλιζαν οι δεξιοί κρατούντες της εποχής, ενώ από κάτω βρίσκοταν ένας λαός κακοπαθημένος από τη χούντα και πολύ μαζεμένος στην έκφραση των όποιων ιδεολογικών του κατευθύνσεων.
Αυτή ήταν η Ελλάδα του ’70.
Την αμέσως επόμενη δεκαετία, πολλά πράγματα ξεκίνησαν ν´ αλλάζουν.
Οι νεότεροι είχαμε, σαφώς, περισσότερες επιλογές εξόδου.
Μετακινούμαστε, κυριώς με μηχανές, ξενυχτούσαμε και το γλεντούσαμε κάπως παραπάνω. Ένα αγγλοσαξωνικό μοντέλο διασκέδασης, άρχισε να εμφανίζεται στο προσκήνιο.
Γενικά, στην Ελλάδα, άρχισε να πέφτει χρήμα. Ευρωπαϊκό, όμως.
Το όνειρο πολλών, αν και οι μισθοί ήταν χαμηλοί, μια θέση στο Δημόσιο, σταθερή δουλειά με άδεια μεγάλη και εξασφαλισμένη σύνταξη.
Πάμε στο ’90 και σαφώς τα πράγματα αλλάζουν. Η χώρα τρώει λεφτά, οι πολίτες, αν και ταλαιπωρημένοι με την ανικανότητα των κυβερνήσεων, είμαστε σε κάπως καλύτερη κατάσταση, οι τιμές των προϊόντων δεν είναι εξαιρετικά υψηλές, οι τράπεζες συνεχίζουν την ίδια σφιχτή πολιτική και οι δανεισμοί είναι μια ιστορία δύσκολη, η οικονομία δεν ανθεί, αλλά έχει το Ευρωπαϊκό δίχτυ ασφαλείας που την κρατάει.
Οι ημέτεροι τρώνε, πάντοτε, χρήμα δημόσιο αλλά και αυτό των πακέτων χρηματοδότησης, που διατίθενται για τον εξσυχγρονισμό και ανάπτυξη της χώρας.
Το όνειρο πολλών, αν και οι μισθοί ήταν σχετικά χαμηλοί, μια θέση στο Δημόσιο, σταθερή δουλειά με άδεια μεγάλη και εξασφαλισμένη σύνταξη.
Πρώτη δεκαετία, ενός νέου αιώνα.
Οι απανταχού εργολάβοι, έχουν ξεσαλώσει.
Χτίζουν παντού και τα πάντα. Μίζες, μίζες, μίζες.
Το χρήμα του εξσυχγρονισμού της χώρας, πηγαίνει σε αυτοκίνητα, βίλες, ταξίδια, οικιακές βοηθούς, ιδιωτικά σχολεία, σε ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου.
Πολίτες και πολιτικοί, μασάνε σε βαθμό απίστευτο. Οι τράπεζες δανείζουν ασύστολα ενώ και στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας, κάποιοι ρίχνουν μερικά εκατομμύρια δραχμές στο χρηματιστήριο. Αφού τα ‘χουν…
Οι τιμές των προϊόντων πρώτης ανάγκης πετούν στα σύννεφα. Δε βαριέσαι, λεφτά υπάρχουν, που λεν κι’ οι αποτυχημένοι.
Το όνειρο πολλών, μια θέση στο Δημόσιο και οι μισθοί ήταν καλοί, η δουλειά σταθερή με άδεια μεγάλη και εξασφαλισμένη σύνταξη.
Και τώρα εδώ. Στο χέιλος της καταστροφής και το διεθνές ρεζιλίκι.
Γιά τις προηγούμενες, της μεταπολίτευσης, δεκατίες, δεν έχει νόημα να μιλάμε, ήταν ανώμαλη η κατάσταση, αλλά οι επόμενες, έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά.
Αυτά είναι τα εξής.
Διαφθορά. Φακελάκια, σε κάθε είδους παράγοντα, για κάθε διευκόλυνση.
Φοροδιαφυγή, ένα κράτος με ασταθές φορολογικό σύστημα, που ανατρέφει παράσιτα, βολεύται πολύ με το μάυρο χρήμα.
Διορισμοί στο Δημόσιο. Ο κάθε πικραμένος, στο βουλευτή της περιφέρειάς του. Όσο μεγαλύτερο το σόϊ, τόσο περισσότρες κι’ οι πιθανότητες.
Συστηματική αποδυνάμωση της παιδείας. Ημιμαθείς πολίτες ισοδυναμούν με κοπάδι.
Πολιτική, αλλά και κάθε είδους πόλωση. Διάιρει και βασίλευε.
Και για το τέλος ένας σημαντικότατος παράγοντας. Δεν είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, γάντι που ταιριάζει σε όλους τους λαούς.
Στην παρούσα φάση που βρισκόμαστε, η εύκολη λύση, που παρουσιάζεται για πολλοστή φορά, από τους εξουσιαστές και εγκάθετους τους, είναι η πόλωση και η εμφύλια διαμάχη.
Ποιος να φταίει; Ο δημοσιος υπάλληλος; Ο φοροφυγάς; Οι γιατροί στο Κολωνάκι; Όλοι οι τεμπελχανάδες Έλληνες που έτρωγαν λεφτά και κορόϊδευαν τους τουρίστες από το εξωτερικό; Οι αγρότες με τις κομμένες επιδοτήσεις;
Ή μήπως, εξ’ αρχής φταίνε οι πολιτικοί της χώρας ετούτης που αφησαν κάθε καρκίνωμα να γιγαντωθεί, που εξέθεσαν το λαό σε μια απίστευτη περιπέτεια;
Όταν ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, είπε τη γνωστή φράση «Μαζί τα φάγαμε», μάλλον έπασχε από επιλεκτική αμνησία.
Αυτός ο πολύπαθος τόπος, έχει μια περίεργη εδαφική σύσταση.
Γεμάτος απότομα βουνά, που απομονώνουν περιοχές, νησιά αποκομμένα δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις για μια δύσκολη ομοιόμορφη κεντρική διοίκηση.
Άλλωστε, δεν είναι τυχαία η προσφώνηση » πατρίδα κι’ εσύ», που δίνοταν σε τυχαίες συναντήσεις, δύο ανθρώπων από τον ίδιο, ή, κοντινό γνέθλιο τόπο.
Η κάθε επαρχία, παρατημένη και ξεχασμένη χρόνια από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, βλέπει τον βουλευτή της περιφέρειας, σαν τον μεγάλο πατέρα που θα εξασφαλίσει σ’ αυτήν δρόμους, γιοφύρια, χρηματοδότηση και παρόμοιες συνθήκες διαβίωσης με τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Αυτό δημιουργεί δεσμούς περίεργους στους ανθρώπους των περιφερειών.
Δεσμούς που κατα βάση, σκοπό έχουν την επιβίωση σε ένα κράτος με εχθρικές, για τους πολίτες του, διαθέσεις.
Εκεί, εμφανίζεται η πελατειακή σχέση του πολίτη και του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.
Βέβαια, οι ικανότητες των τελευταίων, εξαντλούνται, στο να αντιλαμβάνονται πόση δύναμη έχει το «νταραβέρι». Με τρέφεις, σε τρέφω.
Και να, το ξεκίνημα της διαφθοράς.
Άραγε, φταίει αυτός που ζητάει; Ή, μήπως αυτός που εκμεταλεύεται την ανάγκη; 
Χρειάζεται περισσός πατριωτισμός για να κυβερνήσεις έναν τόπο με τόσο δύσκολο έδαφος όπως της Ελλάδας.
Χρειάζεται όραμα, ικανότητες, θέληση και εντιμότητα, για να κρατήσεις μια τέτοια χώρα ενωμένη και αμιγή, να την θωρακίσεις από τις έξωθεν απειλές, αλλά και τις έσωθεν προκλήσεις.
Υπήρξαν τέτοιοι πολιτικοί; Μαλλον όχι, υπάρχουν; Σίγουρα όχι.
Τρία κόμματα υπήρχαν στη βουλή μετά την μεταπολίτευση και τα ίδια, ελαφρώς, διασπασμένα, υπάρχουν ακόμα.
Κόμματα με αραχνιασμένες ιδέες για συστήματα διακυβέρνησης, τεμπέλικα, παντελώς άσχετα με την Ελληνική πραγματικότητα.
Όχι, σίγουρα δεν φταίει ο σκόπιμα απαίδευτος πολίτης, για το έλλειμα της Δημοκρατίας που ταλανίζει την Ελλάδα και σίγουρα δεν θα υπήρχε ίχνος διαφθοράς, αν δεν το ζέσταιναν και τάϊζαν, δεκαετίες τώρα, οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Δεν υπάρχουν διεφθαρμένοι λαοί, κύριε πρωθυπουργέ. Αν θυμάστε την ρήση σας.
Διεφθαρμένοι πολιτευτές υπάρχουν που σέρνουν τους πολίτες στον γκρεμό.
Αυτούς πρέπει να καταργήσουμε τώρα.

Advertisements

2 thoughts on “Συννεφιασμένη Κυριακή

  1. «Διεφθαρμένοι πολιτευτές υπάρχουν που σέρνουν τους πολίτες στον γκρεμό.
    Αυτούς πρέπει να καταργήσουμε τώρα.»

    Και οι μόνοι που την βγάζουν πάντα ‘καθαρή’. Πως ξεχνάμε αυτή την «βουλευτική ασυλία»; Ποιος πολιτικός τη θέσπισε; Ντροπή και ως σκέψη!

    • Αυτή η «σκουριά», της Δημοκρατίας ήρθε, αργά – αργά χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να μπορέσουμε να αντιδράσουμε.
      Τώρα πρέπει να ξαναχτίσουμε αυτό το οικοδόμημα εκ θεμελίων.
      Σε καλησπερίζω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s