Ευγένιος Ιονέσκο “Ρινόκερος” 2

Gabriel Fauré – Elegie, Op. 24 – Isserlis & Devoy

Το σημερινό μουσικό αφιέρωμα ανήκει στον Gabriel Fauré με την  Elegie, Op. 24 Ερμηνεύουν Steven Isserlis & Pascal Devoy

ΜΠΕΡΑΝΖΕ, χασμουριέται και αμέσως βάζει το χέρι μπροστά στο στόμα: Ω…
για φιγούρα… με συγχωρείς… ‘Ισως, ξέρεις, αυτός ο ρινόκερος να το ‘σκασε
από κανένα ζωολογικό κήπο!
ΖΑΝ: Βλέπεις όνειρα ορθός!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Καθόλου, καθιστός!
ΖΑΝ: Καθιστός ή ορθός δεν έχει καμιά διαφορά!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Διαφωνώ, υπάρχει κάποια διαφορά!
ΖΑΝ: Εδώ, δεν πρόκειται για τη διαφορά!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τώρα δα, δεν είπες, πως καθιστός ή ορθός δεν έχει καμιά
διαφορά;
ΖΑΝ: Λάθος κατάλαβες. Ορθός ή καθιστός είναι ένα και το αυτό όταν
κοιμάσαι ολόρθος και βλέπεις όνειρα…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Το παραδέχομαι, ονειρεύομαι.. Και η ζωή τι είναι; Ένα όνειρο!
ΖΑΝ: Βλέπεις όνειρα όταν λες ότι ο ρινόκερος το ‘σκασε από κάποιο
ζωολογικό κήπο…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εγώ είπα… «Ίσως»
ΖΑΝ, συνεχίζοντας: Ποιο ζωολογικό κήπο, βρε άσχετε, αφού δεν διαθέτουμε
ζωολογικό κήπο… Τον καταργήσαμε τότε που μας θέρισε όλα τα ζώα η
πανούκλα νήπιο ήμουνα, αλλά το θυμάμαι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, με την ίδια αδιαφορία: Τότε ίσως να το ‘σκασε από κανένα
τσίρκο.
ΖΑΝ: Ποιο τσίρκο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ξέρω κι εγώ… από κάποιο πλανόδιο τσίρκο.
ΖΑΝ: Η Νομαρχία απαγόρευσε στα πλανόδια τσίρκα να στήνουν τσαντίρια
στην περιοχή μας. Έχει να περάσει τσίρκο από εδώ, παρομοίως, από τα χρόνια
που φοράγαμε κοντά παντελονάκια.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, προσπαθώντας να συγκρατήσει το χασμουρητό του, χωρίς να τα
καταφέρνει: Τότε, δεν αποκλείεται να ζούσε κρυμμένος, από εκείνα τα χρόνια
στα ελώδη δάση της περιοχής.
ΖΑΝ, σηκώνοντας τα χέρια του στον ουρανό: Στα ελώδη δάση της περιοχής!
Στα ελώδη δάση της περιοχής! Είσαι τελείως άσχετος, φίλε μου… Βυθίζεσαι
όλο και περισσότερο στις καταστροφικές αναθυμιάσεις του οινοπνεύματος!
ΜΠΕΡΝΑΖΕ, με αφέλεια: Αυτό είναι αλήθεια… Ανεβαίνουν… απ’ το στομάχι
μου!
ΖΑΝ: Και… έχεις χάσει τα αυγά και τα πασχάλια… Πού τα είδες, για να μη σε
ξαναπώ «άσχετο», τα ελώδη δάση στην περιοχή; Η επαρχία μας έχει τ’ όνομα
«Η μικρή Καστίλλη». Κι αυτό, γιατί είναι κατάξερη σαν τη Σαχάρα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, εκνευρισμένα και αρκετά βαριεστημένα: Ε, τότε ποιος ξέρει…
ίσως να ‘χε κάνει τη φωλιά του κάτω από κανένα βραχάκι… ή ίσως να την
έχτισε σε κανένα ξερόκλαδο!
ΖΑΝ: Αν έχεις την εντύπωση, αγαπητέ μου, ότι τώρα μου πουλάς πνεύμα, είναι
πολύ φτηνό και απατάσαι οικτρά! Με τις κοτσάνες που πετάς, καταντάς
κουραστικός… και είναι αδύνατον να σε πάρω στα σοβαρά.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αυτό συμβαίνει σήμερα… μόνο σήμερα… είναι γιατί… όπως
ξέρεις… (Δείχνει το κεφάλι του με μια αόριστη κίνηση)
ΖΑΝ: Το σήμερα είναι για σένα μόνιμη κατάσταση.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τις άλλες μέρες δεν μου συμβαίνει στον ίδιο βαθμό.
ΖΑΝ: Από χιούμορ της δεκάρας σχίζεις. Στο λέω και στο υπογράφω.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εγώ δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι…

Romance, Op. 69 in A

Elegie, Op. 24

ΖΑΝ, τον διακόπτει: Και εγώ δεν ανέχομαι να με δουλεύουνε ψιλό γαζί!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, βάζει το χέρι στην καρδιά του: Αυτό, ποτέ δεν θα το επέτρεπα
στον εαυτό μου, αγαπητέ μου Ζαν.
ΖΑΝ, τον διακόπτει: Αγαπητέ μου Μπερανζέ, το επιτρέπεις και το
παραεπιτρέπεις.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Α! όχι, αυτό ποτέ δεν το επέτρεψα!
ΖΑΝ: Κι όμως το επέτρεψες πριν από λίγο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα πώς σκέφτηκες ότι πριν από λίγο…
ΖΑΝ, τον διακόπτει: Σκέφτηκα κάτι που είναι φαεινότερο ηλίου.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα σε διαβεβαιώνω ότι…
ΖΑΝ: Με δουλεύεις κανονικά.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τελικά, είσαι αγύριστο κεφάλι!
ΖΑΝ: Ορίστε, τώρα, με λες και ξεροκέφαλο! Αγαπητέ μου, ξεπέρασες κάθε
όριο, με προσβάλλεις δηλαδή και από πάνω!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ούτε για μια στιγμή δεν μου πέρασε απ’ το μυαλό…
ΖΑΝ: Μυαλό; Ποιος το’χασε για να το βρεις εσύ;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ένας λόγος παραπάνω, αφού δεν έχω μυαλό, πώς μπορώ να
διανοηθώ να…
ΖΑΝ: Υπάρχουν πράγματα που περνάνε από το μυαλό και σε αυτούς που δεν
διαθέτουν κουκούτσι μυαλό!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αυτό είναι αδύνατο!
ΖΑΝ: Γιατί παρακαλώ είναι αδύνατο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Διότι είναι αδύνατο.
ΖΑΝ: Εξήγησέ το μου, γιατί είναι αδύνατο; Εσύ ισχυρίζεσαι πως είσαι σε θέση
να εξηγήσεις τα πάντα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ποτέ μου δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο…
ΖΑΝ: Τότε, γιατί μου παριστάνεις τον πολύξερο; Και σε ξαναρωτάω, γιατί με
προσβάλλεις;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα δεν σε προσβάλλω. Το αντίθετο μάλιστα. Ξέρεις πολύ καλά,
ότι σε εκτιμώ ιδιαίτερα!
ΖΑΝ: Αφού με εκτιμάς, γιατί μου πας κόντρα; Λες ότι δεν είναι επικίνδυνο να
αφήνουν ένα ρινόκερο να σουλατσάρει αδέσποτος στο κέντρο της πόλης, και
μάλιστα μια Κυριακή πρωί, σε ώρα που στους δρόμους κυκλοφορούνε μικρά
παιδιά… και γέροι άνθρωποι.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πολλοί έχουνε πάει στην εκκλησία. Συνεπώς, δεν διατρέχουν
κανέναν κίνδυνο και…
ΖΑΝ, τον διακόπτει: Μου επιτρέπεις… Κυριακή πρωί υπάρχει και το λαϊκό
παζάρι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα εγώ δεν αρνήθηκα ότι είναι επικίνδυνο να αφήνουν ένα
ρινόκερο να κόβει ανενόχλητος βόλτες στο κέντρο της πόλης. Είπα μόνο πως
δεν είχα σκεφτεί το μέγεθος του κινδύνου. Απλούστατα, δεν είχα καιρό να το
σκεφτώ…
ΖΑΝ: Και πότε σκέφτεσαι εσύ.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εντάξει, συμφωνώ! Ένας αδέσποτος ρινόκερος εγκυμονεί
κινδύνους.
ΖΑΝ: Είναι κάτι ανεπίτρεπτο.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Συμφωνώ. Είναι κάτι ανεπίτρεπτο. Και μάλιστα αληθινή
παραφροσύνη. Αλλά αυτό δεν είναι σοβαρός λόγος να τα βάζεις μαζί μου, για
ένα παλιοθηρίο. Εγώ φταίω αν κάποιο περισσοδάχτυλο πέρασε από μπροστά
μας, εντελώς τυχαία; ‘Ενα ηλίθιο τετράποδο που δεν αξίζει ούτε καν να
καθόμαστε να το συζητάμε. Και επιπλέον ήταν και ανάγωγο! Αλλά, όπως
βλέπεις, εξαφανίστηκε. Κι αφού εξαφανίστηκε, είναι σαν να μην υπάρχει. Δεν
πρέπει να μας απασχολεί λοιπόν ένα θηρίο που δεν υπάρχει. Ας αλλάξουμε
θέμα, αγαπητέ μου Ζαν, ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Υπάρχουν του κόσμου τα
προβλήματα που μπορούμε να κουβεντιάσουμε. (Χασμουριέται και πιάνει το
ποτήρι του) Άντε, στην υγειά σου. (Την ίδια στιγμή, ο Σοφολογιότατος και ο
Γεράκος μπαίνουν πάλι από δεξιά στη σκηνή. Θα προχωρήσουν συζητώντας
και, τελικά, θα καθήσουν, αργότερα, σ’ ένα τραπεζάκι, λίγο απομακρυσμένοι
από τον Μπερανζέ και τον Ζαν, δεξιά τους και προς τα πίσω)

Sonata No. 1, Op. 109 in D Minor: Allegro

Sonata No. 1, Op. 109 in D Minor: Andante

ΖΑΝ: Άσε το ποτήρι. Σταμάτα επιτέλους να πίνεις. (Ο Ζαν πίνει μια μεγάλη
γουλιά από το κονιάκ του, και ακουμπά το μισοάδειο ποτήρι πάνω στο τραπέζι.
Ο Μπερανζέ, κρατάει πάντα το δικό του, αλλά δεν τολμάει ούτε να το πιει
ούτε να το αφήσει)

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα δεν έχω καμιά διάθεση να το πληρώσω κοροϊδίστικα. (Πάει
να πιει)
ΖΑΝ: Άστο κάτω, σου είπα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά… (Κάνει ν’ ακουμπήσει το ποτήρι
του στο τραπέζι, αλλά, την ίδια στιγμή, παρουσιάζεται η Ντέζη, μια νεαρή
ξανθιά δακτυλογράφος, που διασχίζει τη σκηνή από δεξιά προς τ’ αριστερά.
Μόλις τη βλέπει ο Μπερανζέ τινάζεται απότομα και με μια αδέξια κίνηση
αναποδογυρίζει το ποτήρι του. Αυτό πέφτει και το κονιάκ χύνεται στο
παντελόνι του Ζαν)

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κοίτα, η Ντέζη…
ΖΑΝ: Πρόσεχε ντε λιγάκι!… Μα τι αδέξιος που είσαι…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Με συγχωρείς, η Ντέζη, η Ντέζη. (Κρύβεται για να μην τον δει)
Δεν θέλω να με δει… σε τέτοια χάλια…
ΖΑΝ: Τι με συγχωρείς και πράσινα άλογα… Είσαι ασυγχώρητος (Κοιτάζει την
Ντέζη που χάνεται) Γιατί σε ταράζει τόσο αυτό το κορίτσι;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σώπα, σώπα, μη μιλάς!…
ΖΑΝ: Εγώ τη βρίσκω τελείως ακίνδυνη!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, ξαναγυρίζει, μόλις χάθηκε η Ντέζη, δίπλα στον Ζαν: Σου ζητώ
και πάλι συγγνώμη… αλλά ξέρεις ότι…
ΖΑΝ: Ξέρω, τα αποτελέσματα του αλκοολισμού. Δεν μπορείς να κουμαντάρεις
ούτε τα χέρια σου. Έχουν χάσει κάθε δύναμη, τρέμουν! Μπερδεύεις τα πάντα,
αποβλακώνεσαι. Μόνος σου σκάβεις το λάκκο σου. Μόνος σου!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δεν μπορώ να πω ότι το αλκοόλ μου ‘γινε βίτσιο, αλλά αν δεν
πιω, κάτι δεν πάει καλά. Με πιάνει ένας περίεργος φόβος. Πίνω λοιπόν κι εγώ,
για να πάω να φοβάμαι.
ΖΑΝ: Φοβάσαι, τι φοβάσαι;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μακάρι να ‘ξερα! Είναι στιγμές που με κυριεύει ένα περίεργο
άγχος, δυσφορία, η ύπαρξή μου… δηλαδή, νιώθω έξω από τα νερά μου με τους
ανθρώπους. Να γιατί πίνω κανένα ποτηράκι. Το πιοτό με ξεκουράζει, με
γαληνεύει, ξεχνάω…

ΖΑΝ: Ξεχνάει!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κουράστηκα. Πάνε χρόνια τώρα που νιώθω κουρασμένος.
Κάποιες στιγμές, κάνω κόπο για να σηκώσω το ίδιο μου κορμί. Το βάρος του!
ΖΑΝ: Η νευρασθένεια των αλκοολικών. Οι άνθρωποι που πίνουν κυριεύονται
από μελαγχολία.

Sonata No. 1, Op. 109 in D Minor: Final: Allegro commodo

Allegretto moderato for Two Cellos


Πορτραίτο Ρινόκερου (αγνωστου)

ΜΠΕΡΑΝΖΕ, συνεχίζει: Νιώθω συνεχώς το κορμί μου βαρύ, σαν μολύβι, ή σαν
να σέρνω κάποιο άλλο ανθρώπινο φορτίο στην πλάτη μου. Ούτε με τον ίδιο μου
τον εαυτο δεν μπορώ να συμβιβαστώ. Δεν ξέρω αν είμαι εγώ. Όμως, μόλις πιω
λίγο, το φορτίο εξατμίζεται και ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Γίνομαι και πάλι
εγω.
ΖΑΝ: Παραισθήσεις! Κοίταξέ με, Μπερανζέ! Έχω πολύ περισσότερα κιλά από
σένα. Κι όμως νιώθω ελαφρύς σαν πουλάκι… σαν πουλάκι… σαν πουλάκι!
(Κουνάει τα χέρια του σαν να πρόκειται να πετάξει. Ο Γεράκος και ο
Σοφολογιότατος που έχουν ξαναμπεί από ώρα στη σκηνή, περνάνε μπροστά
από τον Ζαν και τον Μπερανζέ κουβεντιάζοντας. Όπως κουνάει τα χέρια του,
ο Ζαν, χτυπάει, χωρίς να το θέλει, τον Γεράκο, που πέφτει τρικλίζοντας στην
αγκαλιά του Σοφολογιότατου)
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Θα σας δώσω ένα παράδειγμα συλλογισμού… (Όπως
πέφτει επάνω του ο Γεράκος) Μα τι πάθατε…
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Ζαν: Πρόσεχε και λίγο… (Στον Σοφολογιότατο) Συγγνώμη!
ΖΑΝ, στον Γεράκο: Με συγχωρείτε, δεν το ‘θελα…
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Ανάξιο λόγου, μην το συζητάτε!
ΓΕΡΙΚΟΣ, στον Ζαν: Ανάξιο λόγον, μην το συζητάτε! (Τελικά, ο Γεράκος και ο
Σοφολογιότατος, πηγαίνουν και κάθονται σε ένα τραπεζάκι, προς τα δεξιά,
πίσω από τον Ζαν και τον Μπερανζέ)
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Λοιπόν, δεν περίμενα να ‘σαι τόσο δυνατός!
ΖΑΝ: Ε, πώς να το κάνουμε, έχω δύναμη, και αυτή η δύναμη στηρίζεται σε
πάρα πολλές αιτίες. Καταρχήν έχω δύναμη γιατί έχω δύναμη! Δεύτερον έχω
δύναμη γιατί διαθέτω ηθική δύναμη. Τρίτον, έχω δύναμη γιατί δεν είμαι
ποτισμένος αλκοόλ. Δεν το λέω για να σε λυπήσω, αγαπητέ μου φίλε, αλλά έχω
υποχρέωση να σου επαναλάβω ότι το οινόπνευμα είναι αιτία κάθε
καταστροφής.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Ιδού λοιπόν ένας παραδειγματικός
συλλογισμός. Μια γάτα διαθέτει τέσσερις πατούσες. Ο Ισίδωρος κι ο Φρίσκι
διαθέτουν, ο καθένας, τέσσερις πατούσες. Απόδειξη, ο Ισίδωρος κι ο Φρίσκι
είναι γάτες!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Τέσσερις πατούσες διαθέτει και ο σκύλος
μου.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Τότε και αυτός είναι γάτος!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Μου απομένει ελάχιστη δύναμη για ζωή. Ίσως και να
μην έχω τόσο μεγάλη διάθεση να ζήσω!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο, ύστερα από βαθιά σκέψη: Συμπέρασμα,
σύμφωνα με τη λογική, ο σκύλος μου πρέπει να είναι γάτος.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Σύμφωνα με τη λογική, ναι. Και το αντίθετο
όμως είναι εξίσου πολύ λογικοφανές!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Με πνίγει η μοναξιά. Το ίδιο και οι άνθρωποι.. .
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Φάσκεις και αντιφάσκεις, αγαπητέ μου. Δεν μπορεί να σ
πνίγουν οι άνθρωποι και η μοναξιά, συγχρόνως. Ή το ένα θα συμβαίνει ή το
άλλο. Μου παριστάνεις το φιλόσοφο, όταν δεν διαθέτεις ούτε ίχνος λογικής…

Serenade, Op. 98

Sicilienne, Op. 78


ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Λοιπόν, η λογική είναι κάτι το φυσικό.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Βεβαίως, φτάνει μόνο να μη γίνεται
κατάχρηση!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Η ζωή, δεν είναι κάτι το φυσικό!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Διαφωνώ πλήρως, δεν έχει τίποτα το αφύσικο. Θέλεις
απόδειξη; Μόνο ζωντανούς βλέπεις γύρω σου. Το σύμπαν ζει!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Οι πεθαμένοι είναι περισσότεροι από τους ζωντανούς! Και με τον
καιρό όλο και πληθαίνουνε. Οι ζωντανοί κατάντησαν σπάνιο είδος στις μέρες
μας!
ΖΑΝ: Οι πεθαμένοι, αγαπητέ μου, δεν υπάρχουν. Σ’ αυτή την περίπτωση,
μοναδικό αξίωμα, χα, χα, χα! (Πλούσιο γέλιο) Μήπως σε πνίγουν και οι
πεθαμένοι; Μα πώς γίνεται να σε πνίγει κάτι που δεν υπάρχει;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν υπάρχω κι εγώ!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Ε, λοιπόν, όχι! Δεν υπάρχεις, και δεν υπάρχεις γιατί δεν
σκέφτεσαι. Μόλις αρχίσεις να σκέφτεσαι θα υπάρξεις!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Άλλος συλλογισμός. Κάθε γάτος είναι
θνητός. Ο Σωκράτης είναι θνητός. Επομένως ο Σωκράτης είναι γάτος.
ΓΕΡΑΚΟΣ: Και διαθέτει τέσσερις πατούσες. Μοναδικό! Έχω ένα γάτο που τον
φωνάζω Σωκράτη!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Η απόδειξη του συλλογισμού, ο-λο-φά-νε-ρη!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Σ’ αρέσει να ξεγελάς τον εαυτό σου, κατά βάθος, να τον
λες ψέματα! Λες ότι δεν σ’ ενδιαφέρει η ζωή… Κι όμως, κάποιο πρόσωπο σ’
ενδιαφέρει.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ποιο πρόσωπο;
ΖΑΝ: Η φιλεναδίτσα σου στο γραφείο, που μόλις πέρασε! Είσαι τσιμπημένος
μαζί της!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Συμπέρασμα, ο Σωκράτης υπήρξε γάτος!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Η λογική αυτό μας αποδεικνύει!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Σ’ έπιασε φόβος και τρόμος μήπως και δει την άθλια
κατάντια σου! (Ο Μπερανζέ πάει να διαμαρτυρηθεί) Τι αποδεικνύει αυτό; Ότι
δεν σου είναι τα πάντα αδιάφορα. Αλλά είναι δυνατό να ελπίζεις ότι η Ντέζη
θα ερωτευτεί ένα μεθύστακα;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Ας ξαναγυρίσουμε στους γάτους μας!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Και στα συμπεράσματα των διαλογισμών
μας!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ στον Ζαν: Έτσι κι αλλιώς, νομίζω ότι ενδιαφέρεται για άλλο
πρόσωπο.
ΖΑΝ: Μπα; Ποιο πρόσωπο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τον Ντιντάρ. Ένα συνάδελφο στο γραφείο. Πτυχίο νομικής,
μεγάλες προοπτικές για το μέλλον στην εταιρία, νομομαθής, και με ακόμα πιο
μεγάλες προοπτικές για την καρδιά της Ντέζης. Ούτε που μου περνάει από το
μυαλό να τον συναγωνιστώ!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Ο γάτος Ισίδωρος έχει τέσσερις
πατούσες…
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Πώς το συμπεραίνουμε;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Το δεχόμαστε εξ’ υποθέσεως…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Ο προϊστάμενος τον έχει στα όπα-όπα. Εγώ, ούτε
σπουδές έκανα, ούτε έχω κανένα μέλλο. Καμιά πιθανότητα λοιπόν!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Α! Το δεχόμαστε εξ’ υποθέσεως!…
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Και το βάζεις κάτω έτσι εύκολα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Και τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Και ο Φρίσκι έχει τέσσερις πατούσες.
Πόσες πατούσες έχουν λοιπόν ο Φρίσκι και ο Ισίδωρος;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Και οι δυο μαζί ή ξεχωριστά;

Papillon, Op. 77

Sonata No. 2, Op. 117 in G Minor: Allegro

Ρινόκερος από χαρτί (Origami)

ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Η ζωή είναι αγώνας. Είναι δειλία να μην αγωνίζεσαι!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Μαζί ή ξεχωριστά, δεν έχει καμία σημασία!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Τι τα θες, αγαπητέ μου, δεν διαθέτω όπλα.
ΖΑΝ: Να βρεις. Να εξοπλιστείς, αγαπητέ μου, να εξοπλιστείς!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο, ύστερα από μεγάλη σκέψη: Λοιπόν, οκτώ
πατούσες!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Με τη λογική βγάζουμε πάντα το σωστό διανοητικό
συμπέρασμα!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Μόνο που είναι πολύπλευρο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Πού θα βρω τα όπλα να εξοπλιστώ;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Τα όρια της λογικής φτάνουνε στο άπειρο…
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Θα τα βρεις μέσα σου. Φτάνει να’χεις Θέληση!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Ναι, αλλά τι είδους όπλα;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Αυτό θα σας το αποδείξω αμέσως!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Πρόσεξε. Πρώτον, σου χρειάζεται το όπλο της
υπομονής, δεύτερον, το όπλο της καλλιέργειας, τρίτον, το όπλο της
εξυπνάδας. (Ο Μπερανζέ χασμουριέται) Ξύπνα. Να μεταβληθείς σε ένα πνεύμα
ζωηρό και αστραφτερό. Να αρπάξεις το σήμερα!!!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Πώς τ’ αρπάζουν το σήμερα;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Ας υποθέσουμε ότι αφαιρώ από τους δύο
γάτους, δύο πατούσες, πόσες πατούσες θα διαθέτει ο καθένας;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Λίγο περίπλοκο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Είναι λίγο περίπλοκο!
ΖΑΝ: Απλούστατο!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Το αντίθετο, είναι απλούστατο!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Ίσως… Είναι απλούστατο για σας. Εγώ το
βρίσκω περίπλοκο.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Ίσως, είναι απλούστατο για σένα. Εγώ το βρίσκω
περίπλοκο!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Κάντε μια προσπάθεια, σκεφτείτε λίγο,
συγκεντρωθείτε!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Κάνε μια προσπάθεια, σκέψου λίγο, συγκεντρώσου.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Δεν τα καταφέρνω.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Δεν τα καταφέρνω. Το ομολογώ!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Εσείς τα θέλετε όλα στο πιάτο!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Εσύ τα θέλεις όλα στο πιάτο.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Πάρτε ένα χαρτί και κάντε την αριθμητική
πράξη. Αφαιρούμε δυο πατούσες από τους δυο γάτους, πόσες πατούσες
υπόλοιπο έχει ο κάθε γάτος;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Περιμένετε. (Βγάζει απ’ την τσέπη ένα χαρτί και αρχίζει να
λογαριάζει)
ΖΑΝ: Λοιπόν, άκου τι πρέπει να κάνεις. Θα αρχίσεις να ντύνεσαι κομψότερα,
θα ξυρίζεσαι καθημερινά, θα φοράς πάντα καλοσιδερωμένο πουκάμισο…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Ξέρεις πόσο έχει φτάσει στο καθαριστήριο πλύσιμο και
σιδέρωμα;
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Μόλις σταματήσεις να μεθοκοπάς θα σου περισσέψουνε
χρήματα… Συνεχίζω με την εξωτερική σου εμφάνιση. Πρώτον, καπέλο.
Δεύτερον, γραβάτα σαν κι αυτήν εδώ. Τρίτον, κοστούμι της μόδας. Τέταρτον,
καλογυαλισμένα παπούτσια… (Μιλώντας για όλα αυτά δείχνει με φιλαρέσκεια
τα δικά του, καπέλο, γραβάτα, κοστούμι, παπούτσια)

Sonata No. 2, Op. 117 in G Minor: Andante

Sonata No. 2, Op. 117 in G Minor: Allegro vivo

Μάλλον δεν χρειάζεται λεζάντα

ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Υπάρχουν άπειρες δυνατές λύσεις!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Τις ακούω…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Ύστερα τι θα πρέπει να κάνω… Σε ακούω!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Σας ακούω!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Σε ακούω…
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Έχεις προσόντα, αλλά από συστολή τ’ αφήνεις και πάνε
χαμένα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Εγώ έχω προσόντα;
ΖΑΝ: Βεβαίως. Πρέπει όμως να τα αξιοποιήσεις. Πρώτον, να παρακολουθείς
τις εξελίξεις. Δεύτερον, να ενημερώνεσαι για τα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά
γεγονότα της εποχής μας… Τρίτον…
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Πρώτη πιθανή λύση. Ο ένας γάτος μπορεί να
έχει τέσσερις πατούσες και ο άλλος δύο…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Διαθέτω τόσο λίγο χρόνο…
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Λοιπόν, έχετε προσόντα. Φτάνει μόνο να τα
αξιοποιήσετε!
ΖΑΝ: Έχεις χρόνο. Φτάνει μόνο να τον αξιοποιήσεις. Μην αφήνεις να σε
παρασύρουν τα «ωχ, βρε αδερφέ, όσα πάνε κι όσα έρθουνε»
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Ποτέ μου δεν διέθετα χρόνο. Δημόσιος
υπάλληλος ξέρετε.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Όταν κάποιος θέλει να μορφωθεί, βρίσκει
χρόνο!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Φτάνει να θέλεις και το χρόνο θα τον βρεις!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Τώρα πια, είναι λίγο αργά.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Για μένα, τώρα πια, είναι λίγο αργά!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Ποτέ δεν είναι αργά!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Αργά δεν είναι ποτέ!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Δουλεύεις οχτάωρο, όπως κι εγώ, όπως όλος ο κόσμος,
δηλαδή. Αλλά έχεις τις Κυριακές, έχεις τα βράδια, έχεις τρεις βδομαδες
διακοπές το καλοκαίρι. Καιρό πάντα βρίσκεις, αρκεί να τον μεθοδεύεις.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Ακούω τις άλλες δυνατές λύσεις. Αλλά,
μεθοδευμένες, μεθοδευμένες. (Ο Γεράκος αρχίζει και πάλι να λογαριάζει)
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Πρόσεξε, δεν θα ήταν καλύτερα, αντί να αρρωσταίνεις
από το ποτό, να είσαι ξεκούραστος και χαρούμενος, ακόμα και στο γραφείο
σου; Και τις ελεύθερες ώρες σου θα μπορούσες να τις διαθέσεις πολύ πιο
αποδοτικά!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δηλαδή;
ΖΑΝ: Μπορείς να εξερευνήσεις τα μουσεία, να διαβάσεις λογοτεχνικά
περιοδικά, να πηγαίνεις σε διαλέξεις. Με όλα αυτά, πρώτον, θα ξεχάσεις το
άγχος σου, και, δεύτερον, θα ακονίσεις το πνεύμα σου. Μέσα σε τέσσερις
βδομάδες θα έχεις μεταβληθεί σε καλλιεργημένο άτομο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Λοιπόν, έχεις δίκιο.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Μπορεί να υπάρχει ένας γάτος με πέντε
πατούσες!
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Επιτέλους! Το παραδέχεσαι και μόνος σου.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Όπως και ένας δεύτερος γάτος με μια
πατούσα… Αλλά, σ’ αυτή την περίπτωση, εξακολουθούν να είναι γάτοι;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Και γιατί όχι;
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Αντί να σπαταλάς όλα σου τα χρήματα στα
οινοπνευματώδη, δεν θα ταν καλύτερα να αγοράσεις εισιτήρια για κανένα
θέατρο; Να απολαύσεις κάποιο αξιόλογο θέαμα; Σήμερα, όλος ο κόσμος μιλάει
για πρωτοποριακό Θέατρο. Έχεις ιδέα τι θα πει αυτό; Έχεις δει κανένα έργο
του Ιονέσκο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δυστυχώς, όχι! Μόνο ακουστά τον έχω.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Αν αφαιρέσουμε δυο πατούσες από τις οχτώ
που διαθέτουν οι δύο γάτοι…
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Και τώρα παίζεται κάποιο έργο του. Άρπαξε την
ευκαιρία.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Μπορούμε να έχουμε ένα γάτο με έξι
πατούσες…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Θα την αρπάξω! Θα είναι μια μοναδική μύηση στα καλλιτεχνικά
ρεύματα του καιρού μας.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Και ένα γάτο χωρίς καμία πατούσα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Έχεις δίκιο, φίλε μου, έχεις δίκιο. Λοιπόν, θα κατακτήσω το
σήμερα, όπως πολύ σωστά το λες!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Σε μια τέτοια περίπτωση, έχουμε ένα
προνομιούχο γάτο…
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Σου δίνω το λόγο μου!
ΖΑΝ: Να τον δώσεις στον εαυτό σου.
ΓΕΡΑΚΟΣ: Κι έχουμε κι ένα δεύτερο γάτο, χωρίς καμιά πατούσα, στερημένο
και εκφυλισμένο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δίνω στον εαυτό μου επίσημη υπόσχεση. Και θα κάνω τα πάντα
για να την κρατήσω!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Κάτι παρόμοιο είναι άδικο. Επομένως, αντίθετο με τη
μεθοδευμένη λογική!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αντί να πίνω, Θα καλλιεργήσω το πνεύμα μου. Το πήρα απόφαση
κι αισθάνομαι ήδη καλύτερα. Νιώθω σαν να λαμπικάρισε το μυαλό μου!
ΖΑΝ: Καιρός ήταν!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Αντίθετο με τη λογική;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Θα αρχίσω από το απόγευμα. Θα πάω στο μουσείο της πόλης
μας. Και απόψε το βράδυ θα πάω στο Θέατρο. Έρχεσαι μαζί μου;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: …διότι λογική σημαίνει δικαιοσύνη!
ΖΑΝ: Θα χρειαστεί μεγάλη σταθερότητα για να κρατήσουν οι καλές σου
προθέσεις!
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Καταλαβαίνω, είναι θέμα δικαιοσύνης.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Πάει, τέλειωσε. Το υποσχέθηκα στον μου. Έρχεσαι μαζί
μου το απόγευμα στο μουσείο;
ΖΑΝ: Το απόγευμα λέω να πάρω έναν υπνάκο. Βλέπεις, το έχω
προγραμματίσει.
ΓΕΡΑΚΟΣ, στον Σοφολογιότατο: Μια άλλη πλευρά της λογικής, λοιπόν, είναι η
δικαιοσύνη!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ, στον Ζαν: Αλλά θα ‘ρθεις μαζί μου το βράδυ στο θέατρο, έτσι;
ΖΑΝ: Λυπάμαι, αλλά για απόψε αποκλείεται!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ, στον Γεράκο: Όπως βλέπω, το μυαλό σας λαμπικάρισε.
ΖΑΝ, στον Μπερανζέ: Σου εύχομαι να κρατήσεις σταθερά τις καλές σου
προθέσεις, αλλά απόψε κανόνισα να συναντηθώ σ’ ένα ταβερνάκι με κάτι
φίλους για ένα ποτό!

Original Version of Romance, Op. 69: Andante – Francis Grier

Επόμενο άρθρο Δευτέρα 27/9/2010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s