Κι’ αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει…

Λίγο βαρύς ο στίχος του Αλεξανδρινού για το θέμα του σημερινού άρθρου, αλλά μάλλον επίκαιρος για τους εργαζόμενους που επιστρέφουν σε μία επικίνδυνη καθημερινότητα ετούτη τη φορά.

Αποχαιρετούμε τον μήνα ετούτο με μιαν αναφορά στο γεγονός που έλαβε χώρα πριν από 41 χρόνια.

1969 στην φάρμα του κυρίου Max Yasgur, 15 – 18 Αυγούστου στο περίφημο Woodstock κοντά στην πόλη Bethel στην Νέα Υόρκη, ξεκινά ένα φεστιβάλ μουσικής ροκ. Η πιο διάσημη μουσική εκδήλωση των τελευταίων 60 χρόνων που στιγμάτισε πολλούς νέους εκείνης της εποχής, αλλά άφησε «σήμα» και στις επερχόμενες γενηές.

Μεγαλώσαμε υπό τους ήχους του Woodstock, το οποίο, παράλληλα, έγινε και το σύμβολο του κινήματος των χίππις.

Αντιπολεμικό, αντιρατσιστικό και αντισυμβατικό, χτυπώντας την καρδιά του Αμερικάνικου συντηρητισμού, εισέβαλλε στην ποπ κουλτούρα αυτής της χώρας, με απίστευτο δυναμισμό.

500.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν να απολαύσουν μουσική και να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους στα τεκτενόμενα της χώρας τους.

«Τρεις ημέρες ειρήνης και μουσικής», όπως φαίνεται και στην αφίσα του φεστιβάλ, επάνω.

Στην συγκεκριμένη εκδήλωση, πράγματι ειρηνική , συγκεντρώνονται πάρα πολλοί μουσικοί της ροκ σκηνής αρκετά γνωστοί, εκείνην την εποχή και ακόμη περισσότερο μετά την συμμετοχή τους.

Ημέρα πρώτη και ακούμε το «freedom» με τον Richie-Havens

Coming into Los Angeles με τον Arlo Guthrie

και

Joan Baez με το «Drug store truck drinin man»

File:Original woodstock poster.jpg
«Η αρχική αφίσα του φεστιβάλ η οποία, όμως, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ.»

Οι αρχικοί φόβοι για βίαιες αντιδράσεις, λόγω του μεγάλου πλήθους των παρευρισκομένων θεατών, όχι μόνον ξεπεράστηκαν, αλλά από την χαρακτηριστική δήλωση του ιδιοκτήτη της φάρμας  Max Yasgur , καταλαβαίνουμε πως όλα ήταν εξαιρετικά ειρηνικά.

«if we join them, we can turn those adversities that are the problems of America today into a hope for a brighter and more peaceful future…» σε ελεύθερη μετάφραση «Αν τους «ακούσουμε» μπορούμε να μετατρέψουμε αυτές τις αντιξοότητες, που είναι τα προβλήματα της Αμερικής σήμερα, σε μια ελπίδα για ένα καλύτερο και πιό ειρηνικό μέλλον»

Δεύτερη ημέρα και  Leaving thiw town με Canned Head

«Try» με Janis Joplin

και

Work Me Lord με την ίδια επίσης

Το κίνημα των χίππις, με μιαν αφελή αντίληψη, είν, η αλήθεια, για τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα της χώρας αυτής, προσπάθησε να διαφοροποιηθεί από την αντίληψη εκείνης της εποχής, να έρθει πιό κοντά στις ρίζες του ανθρώπου και σε επαφή με τη φύση.

Σε μία κοινωνία, όπως αυτή που ζούμε, όλα αναμειγνύονται, χάνοντας το χρώμα και την δύναμη του αρχικού ξεκινήματος. Υπάρχει αλλοτροίωση για κάθε είδους αντίδραση.

Το ίδιο συνέβει και τότε. Ναρκωτικά παρείσφρησαν ανάμεσα στους χίππις, με αποτέλεσμα την διάλυση κάθε είδους προτύπου για  τη συντηριτική κοινωνία της εποχής, τον θάνατο πάρα πολλών ανθρώπων που επέλεξαν εκείνο τον τρόπο ζωής, την εξαθλίωση άλλων και τέλος το κίνημα εκείνο κατάντησε κάτι γραφικό και παρεξηγημένο.

Στα καθ’ ημάς, κάποιες ταινίες κινηματογραφικές, της εποχής εκείνης, αποπειράθηκαν να διακωμωδήσουν τους χίππις, ενίοτε να τους γελοιοποιήσουν. Ήταν η περίοδος της χούντας περίπου. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως «Μίλησε ο γάϊδαρος κι’ είπε τον πετεινό κεφάλα».

Επόμενο άκουσμα «Some body to love» με Jefferson airplane

«Uncle Sam blues» με τους ίδιους

και

«Mean town blues» με Johnny winter.Ημέρα τέταρτη και τελευταία «At The Hop» με τους Sha Na Na

Ενώ για το τέλος

Jimi Hendrix στα Voodoo Chile (Slight Return)_Stepping Stone, Star Spangled Banner και Purple Haze αντίστοιχα.

https://i1.wp.com/madamepickwickartblog.com/wp-content/uploads/2009/08/woodstock-1.jpg

woodstock

Αποχαιρετώντας έναν Αύγουστο «θερμό» από κάθε άποψη και μπαίνοντας σε ένα μήνα που θα δείξει, πλέον, ποιό θα είναι το μέλλον μας από εδώ και πέρα για πολλά, πολλά χρόνια, ας νοσταλγήσουμε για λίγο την εποχή της αθωότητας του 20ου αιώνα.

Μιά γιορτή της νιότης, όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες παρακάτω, που αφήνει στο στόμα γλυκόπικρη γεύση, από προδομένες προσδοκίες, καλοκαίρια που περάσαν ανεπιστρεπτί, ενώ μια νέα εποχή ανέτειλε, λιγο αργότερα από το φεστιβάλ εκείνο, με ζυγισμένο αυθορμητισμό, συναίσθημα, ελπίδες και ανθρωπιά.

https://i0.wp.com/www.edge-gallery.com/html/artists/img/sony/sony-gw-001-l.jpg

https://vromikesskepsis.files.wordpress.com/2010/08/69woodstock-people-dropacid.jpg?w=218

Woodstock Monument

Ό,τι απέμεινε

Ένα υστερόγραφο.

Μπορεί αυτό το άρθρο να χαρακτηρισθεί «μιά ακόμη ανούσια αναπόληση της νιότης του συντάκτη». Η αλήθεια είναι, πως το φετεινό καλοκαίρι, αποκτά πλέον μια βαρύτητα σημειολογική με τα παγκόσμια γεγονότα.

Αυτά του ανθρώπου σε συνδυασμό με εκείνα της φύσης.

Φθάσαμε πια σε σημείο καμπής για τον πλανήτη και το ασφαλές μέλλον του ζωϊκού και φυτικού βασιλείου.

Εκείνο το καλοκαίρι του ’69, μοιάζει τόσο μακρινό, αλλά χαρακτηρίζεται, παράλληλα με μιαν αθωώτητα στην αντίληψη της ανθρωπότητας για το μέλλον του πλανήτη.

Φυσικά και υπήρχαν προβλήματα και τότε, αλλά 25 χρόνια μετά έναν τραγικό πόλεμο, όλα φαινόταν ακόμη ελπιδοφόρα.

Επόμενο άρθρο την Παρασκευή 3/9/2010

Advertisements